Wednesday, July 25, 2012

Je voudrais que tu viennes ce soir

Subjonctif w języku francuskim określa się w języku polskim jako tryb łączący. Wiele książek do gramatyki podaje, że takiego trybu nie ma w języku polskim, podczas gdy on istnieje, tyle tylko że nie nazywamy go w ten sposób, i używamy go trochę inaczej.

Wiele osób otworzy oczy ze zdziwienia po przeczytaniu, że w języku polskim jest tryb łączący. Już tłumaczę.
Jeśli w języku francuskim (i nie tylko) chcemy powiedzieć, że coś trzeba zrobić albo że radzimy komuś coś zrobić (i w wielu innych sytuacjach, o czym poniżej), np. “Trzeba, żebyś to zrobił”, w języku francuskim brzmi to: “If faut que tu le fasses”.
Nie możemy powiedzieć: “Il faut que tu le fais”, bo brzmiałoby to “Potrzeba, żeby to robisz”, równie niezręcznie jak po polsku. W takich przypadkach nie możemy użyć obu czasowników w trybie oznajmującym. A jak to powiemy po polsku? “Potrzeba, żebyś to zrobił”. Jak nazwiemy tryb drugiej części zdania, czyli “żebyś to zrobił”. “Zrobił” to teoretycznie czas przeszły, ale “żebyś” wskazuje na co innego. Bez wchodzenia w zawiłości gramatyki polskiej w ujęciu historycznym, można więc stwierdzić, że jest to coś w rodzaju odpowiednika trybu łączącego.

Kiedy używamy subjonctif w języku francuskim? Tryb ten wyraża subiektywny (stąd jego nazwa) stosunek mówiącego, jego odczucia, wrażenia, wątpliwości, życzenie - a więc odnosi się do rzeczywistości, która nie jest pewna, stwierdzona, udowodniona. Używamy go najczęściej po czasownikach wyrażających wolę, rozkaz, prośbę, żal, strach, wątpliwość i inne odczucia/uczucia, ale też po wielu wyrażeniach, np. “il faut que”.

Tworzenie
Do tematu czasownika w trzeciej osobie liczby mnogiej czasu teraźniejszego (np. ils parlent) dodajemy odpowiednie końcówki:
-e
-es
-e
-ions
-iez
-ent

Przykład: parler
je parle
tu parles
il/elle parles
nous parlions
vous parliez
ils/elles parlent

Generalnie w odmianie czasowników grupy -er, wszystkie trzy osoby liczby pojedynczej oraz trzecia osoba liczby mnogiej są identyczne jak w Présent. Natomiast druga i trzeba osoba liczby mnogiej są takie same jak w Imparfait. Inaczej jest z pozostałymi grupami.

Wyjątkiem są czasowniki, w których pierwsza osoba liczby mnogiej ma inny temat niż druga i trzecia osoby liczby mnogiej w Présent, wówczas zachowują one taki sam temat w Subjonctif. Przykład: venir
nous venons - nous venions
vous venez - vous veniez
ils/elles viennent - ils/elles viennent

Część czasowników odmienia się nieregularnie w Subjonctif. Oto niektóre z nich:

aller
j’aille nous allions
tu ailles vous alliez
il/elle aille ils/elles ailles


avoir
j’aie nous ayons
t’aies vous ayez
il/elles ait ils/elles aient


être
je sois nous soyons
tu sois vous soyez
il/elle soit ils/elles soient


faire
je faisse nous fassions
tu fasses vous fassiez
il/elle fasse ils/elles fassent


pouvoir
je puisse nous puissions
tu puisses vous puissiez
il/elle puisse ils/elles puissent


savoir
je sache nous sachions
tu saches vous sachiez
il/elle sache ils/elles sachent

Przykładowe zdania

Je voudrais que tu viennes ce soir.
Je voudrais que tu fasses tes devoirs tout les jours.
Il veut qu’elle vienne tout les soirs.
J'ai peur qu'il soit malade.
Je regrette que vous partiez demain.
Je suis contente qu’il travaille.
Je suis heureux qu’elle arrive.
Share:

0 komentarze:

Post a Comment